W pierwszej połowie miesiąca lutego 1863 r. zgłosił się w obozie powstańczym w Ojcowie. Brał udział w bitwie miechowskiej 17 lutego 1863 r. Szczęśliwie przedostał się do Krakowa a stamtąd do Lwowa. Ponownie wyszedł do powstania ze Lwowa 13 marca 1863 r. Dalsze jego losy nie znane.
WB
Źródła:
Romanowiczówna Z. – Z dni krwi i łez, wyd
Miał pseudonim Dzik. Był człowiekiem doświadczonym w działaniach zbrojnych – był uczestnikiem powstania poznańskiego 1848 r. po którym udał się na emigrację. Po powrocie do kraju został zesłany do Orenburga (1851-1858). Przed powstaniem był urzędnikiem w Warszawie, jednocześnie pełnił obowiązki wydziałowego organizacji miejskiej, a w czerwcu i lipcu krótko wchodził w skład KCN. W lecie
Urodził się 2.lipca 1843 r. w Igołomii. Uczeń drukarni krakowskiej wyruszył do powstania z grupą młodych patriotów. W obozie powstańczym w Ojcowie początkowo zakwalifikowano go do oddziału strzelców pod kpt. Zabiełło. Ale wkrótce zmieniła formacje i przystał do oddziału Żuawów Śmierci. Odbył kampanię Kurowskiego. Po przegranej bitwie miechowskiej 17 lutego 1863 r. powrócił do Krakowa
Urodził się 14 marca 1842 r. w Szczurowej w powiecie brzeskim. Był uczniem gimnazjum kiedy wraz z bratem Józefem udał się do obozu powstańczego w Ojcowie. Został przyjęty do kompanii strzelców. Brał udział w walkach w Sosnowcu i w Miechowie pod dowództwem Teodora Cieszkowskiego. Po przegranej w Miechowie nie zaniechał walki, ale pod wodzą Teodora
Urodzony w Szczurowej w powiecie brzeskim – brat Edwarda. Był w czasie powstania uczniem VIII klasy gimnazjum. Na początku lutego zanotowany na liście w obozie w Ojcowie, zakwalifikowany jako kawalerzysta. Do obozu powstańczego przybył z dubeltówką. Bił się z Rosjanami w Miechowie 17 lutego 1863 r. Dalsze jego losy nie są znane.
WB
Źródła:
Staszel J. – Bitwa
Pochodził z Krakowa. W czasie powstania styczniowego był żołnierzem armii austriackiej. Na wieść o powstaniu porzucił służbę i przedostał się przez granicę do powstańczego obozu w Ojcowie. Tam zapisany w rejestrach został przydzielony do kompanii strzeleckiej. W jej szeregach walczył w bitwie miechowskiej 17 lutego 1863 r. Po klęsce oddziału powrócił do Krakowa, tam mieszkał
W czasie powstania styczniowego był studentem w Krakowie. Razem z grupą ochotników przekroczył w nocy granicę i 7 lutego dotarł do powstańczego obozu w Ojcowie. Został wpisany w rejestry i przydzielony do kompanii strzelców. Bił się z Rosjanami w Miechowie 17 lutego 1863 r.
WB
Źródła:
Kulpiński J. Malicki A.- Tobiem winien miłość, a Ojczyźnie życie, Włoszczowa 2023AP
Pochodził z Krakowa. W obozie ojcowskim został przyjęty do oddziału Żuawów Śmierci. Poległ w bitwie miechowskiej. Pochowany został we wspólnej mogile powstańczej na miejscowym cmentarzu parafialnym.
WB
Źródła:
Webersfeld Edward, Obóz w Ojcowie, w: Kuryer Lwowski 1913 nr 92
Pojawienie się w Wolbromiu powstańców podniosło ducha i zachęciło mieszczan do udziału w powstaniu. Jednym z nich był Wincenty, który w połowie lutego dotarł do ojcowskiego obozu powstańczego. Zapisano go w rejestrach jako mieszkańca Wolbromia z zawodu krawca i przydzielono do oddziału kosynierów. Walczył w Miechowie 17 lutego 1863 r. w 2 plutonie pierwszego oddziału
Urodził się w Warszawie. W pierwszej połowie lutego znalazł się w powstańczym obozie wojskowym w Ojcowie. Walczył w potyczkach jakie załoga ojcowska toczyła. Wziął również udział w bitwie miechowskiej 17 lutego 1863 r. Po której przedostał się do działających na terenie regionu świętokrzyskiego oddziałów. Walczył pod wodzą Iskry (Władysława Sokołowskiego), Rębajły (Karola Kality), Chmielińskiego i
Strona utworzona przy wsparciu finansowym
Starostwa Powiatowego w Miechowie oraz Gminy i Miasta Miechów.
