Urodził się 17 sierpnia 1917 r. w Strzeżowie jako syn Jana i Jadwigi Włudarczyków. Do szkoły powszechnej chodził w Miechowie, a w 1935 r. uzyskał dyplom dojrzałości w miechowskim gimnazjum. Dostał się na studia na Akademii Medycznej w Krakowie. Tuż przed wojną jako młody podchorąży powołany do odbycia przeszkolenia w 20 pułku piechoty, wziął udział w wojnie obronnej 1939 r. i wraz ze swoim oddziałem dotarł w okolicę Tarnowa. Podczas poszukiwania przeprawy przez Dunajec został ranny. Ujęty przez Niemców został osadzony w obozie, z którego udało mu się uciec i powrócić do Strzeżowa. Tu jako wojskowo wyszkolony i sprawny w udzielaniu pomocy przedlekarskiej stał się cennym nabytkiem podziemnych organizacji. Najpierw Tajnej Armii Polskiej, potem Konfederacji Zbrojnej, wreszcie Związku Walki Zbrojnej przekształconej w Armię Krajową. Praca konspiracyjna Ludwika Włudarczyka polegała na prowadzeniu szkoleń pierwszej pomocy dla oddziałów partyzanckich, kolportowaniu biuletynów informacyjnych i przechowywaniu broni po akcjach podziemia.
Po wyzwoleniu Pracował w Urzędzie Repatriacyjnym. Później znalazł zatrudnienie w Prezydium Powiatowej rady Narodowej w Wydziale Przemysłu i Handlu i kolejno w Związku Gminnych Spółdzielni Samopomoc Chłopska. Zwieńczeniem jego kariery zawodowej było prezesowanie miechowskiej Powszechnej Spółdzielni Spożywców. Zmarł w Miechowie 12 kwietnia 2004 r. i został pochowany w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w 8 sektorze.
WB
Źródła:
Włudarczyk L. – Wspomnienia z kampanii wrześniowej 1939, rękopis
Mrożkiewicz J. – Cmentarz parafialny w Miechowie, Kraków 2007
