Do powstańczego obozu w Ojcowie zgłosił się do walki podając, że jest uczniem w Krakowie. Walczył z Rosjanami w Miechowie 17 lutego 1863 r. a po przegranej przedostał się do Krakowa, skąd wyszedł do powstania pod rozkazami Józefa Grekowicza i walczył pod Szklarami (5 kwietnia 1863) i Szycami (7 maja1863). Potem przeszedł pod rozkazy Zygmunta Chmieleńskiego i z nim walczył pod Janowem (6 lipca1863), Obiechowem (14 sierpnia 1863),Rudnikami (28 sierpnia 1863). Został lekko ranny pod Ciernem (22 wrzesnia1863), natomiast w bitwie pod Oksą został poważnie raniony bagnetem, oraz kulą karabinową. Prawdopodobnie po powrocie do Galicji i wyleczeniu został wcielony do armii austriackiej. Odniósł tam sukces, gdyż znajdujemy go w wykazach armijnych w stopniu podpułkownika.
WB
Źródło:
- Białynia-Chołodecki J. –Pamiętnik powstania styczniowego w pięćdziesiątą rocznicę wypadków: wznowienie „Księgi Pamiątkowej” tegoż samego autora wydany staraniem Komitetu Obywatelskiego we Lwowie r. 1904.
- Staszel J. – Bitwa miechowska 17 II 1863 r. w relacji pamiętnikarskiej Kazimierza Girtlera, Rocznik Biblioteki PAN w Krakowie, rok XV (1969)
- https://genealogia.okiem.pl/powstaniec-styczniowy/31638/julian-1-wisniewski
