Dotarł do ojcowskiego obozu powstańczego na początku lutego. Został wciągnięty w rejestry i przydzielony do kosynierów. Walczył z Moskalami w Miechowie 17 lutego 1863 r.
WB
Źródła:
Kulpiński J. Malicki A.- Tobiem winien miłość, a Ojczyźnie życie, Włoszczowa 2023AP Kielce zesp. 26, sygn. 1 (Naczelnik Wojenny Powiatów Olkuskiego i Miechowskiego), s. 13 – Lista przydziału z 7.2.1863
Zgłosił się do powstańczego obozu w Ojcowie w pierwszej połowie lutego 1863 r. Wraz załogą ojcowską walczył w bitwie miechowskiej 17 lutego 1863 r. a po przegranej przedostał się do Krakowa. Tu niestety władze austriackie posiadając udostępnione przez Rosjan rejestry ojcowskie aresztowały go i osadziły w więzieniu.
WB
Źródło:
Staszel J. – Bitwa miechowska 17 II 1863 r
Był Włochem. Wraz z grupą Włochów, będących w służbie wojskowej u Austriaków zdezerterował z armii i przybył z bronią do ojcowskiego obozu powstańczego. Został przyjęty do oddziału Żuawów Śmierci i wraz z nimi walczył w Miechowie 17 lutego 1863 r. O dalszych jego losach niema wiadomości.
WB
Źródło:
Staszel J. – Bitwa miechowska 17 II 1863 r. w
Wojciech Piechota urodził się w 1886 r., co potwierdza akt urodzenia parafii Wysocice. W 1903 r. został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej w armii carskiej. W trakcie pobytu w wojsku uczestniczył wraz ze swoim oddziałem w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905. Po jej zakończeniu przez kilka lat ( do ok. 1911 r.) pełnił służbę w oddziale
Urodził się 25 października 1840 r w Olkuszu jako syn Kazimierza i Małgorzaty. Na początku lutego zjawił się w powstańczym obozie w Ojcowie. Został zapisany w rejestrach i przydzielony do kompanii strzelców. W jej szeregach walczył z Rosjanami w Miechowie 17 lutego 1863 r. Po bitwie i rozproszeniu oddziału przedostał się razem z innymi rozbitkami
Pochodził z Warszawy. Zgłosił się ochotniczo do obozu powstańczego w Ojcowie. Walczył z Moskalami w bitwie miechowskiej 17 lutego 1863 r. a po klęsce nie oddał broni tylko przedostał się do walczących w głębi Królestwa oddziałów. Ciężko ranny w jednej z bitew na wschodzie kraju był leczony w Poturzycy (obwód lwowski), gdzie niestety zmarł i
Urodził się w 1845 r. w Gręboszowie jako syn powstańca listopadowego Sebastiana Pieprzaka i Emilii z d. Teodorowicz. Na sygnał powstania przekradł się przez granicę galicyjska do Królestwa i dotarł do formowanego w Ojcowie obozu powstańczego. Jako, że posiadał karabin był cennym nabytkiem obozu bardzo ubogiego w broń. Został przyjęty do oddziału Żuawów Śmierci. Razem
Urodził się 15 grudnia 1843 r. jako syn Henryka (malarza) i Marii Podlewskiej. Był wnukiem Piotra Piernikarskiego oraz także Augustyna Podlewskiego – starosty żarnowieckiego. Ojciec Adama służył w Powstaniu Listopadowym pod generałem Wąsowiczem (w którego dobrach mieszkał i służył w gwardii w 1848). Dotarł do powstańczego obozu w Ojcowie 10 lutego 1863 r., a już
Urodził się 5 lutego 1841 r. w Słomnikach w rodzinie rzeźnika Jana i jego żony Anny z Sobolewskich. W obozie powstańczym w Ojcowie do którego się zgłosił przydzielono go do I dywizjonu kosynierów dowodzonego przez Teodora Cieszkowskiego. Brał udział w wyprawie na Sosnowiec i Miechów. Po przegranej powstańców w Miechowie 17 lutego 1863 r. powrócił
Przybył do ojcowskiego obozu powstańczego na początku lutego. Przy zapisie podał, że pochodzi z Wielmoży i mieszka przy rodzicach posiadających niewielki majątek ziemski. Zapisano go w rejestrach i przydzielono do pierwszego dywizjonu kosynierów. Wszedł w skład 1 plutonu pierwszego oddziału. W jego szeregach walczył w Miechowie z Rosjanami 17 lutego 1863 r.
WB
Źródła:
Kulpiński J. Malicki A.-
Strona utworzona przy wsparciu finansowym
Starostwa Powiatowego w Miechowie oraz Gminy i Miasta Miechów.
