Urodził się 16 kwietnia 1831 r. w Siemoni (ob. powiat będziński) w rodzinie chłopskiej, jako syn Stanisława i Petroneli, z domu Rudzkiej. Po ukończeniu edukacji podstawowej w jednej z okolicznych szkół trafił do zakonu bernardynów w Warszawie, gdzie po ukończeniu nowicjatu przyjął imię zakonne Serafin. W dniu 4 marca 1855 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Po otrzymaniu święceń rozpoczął studia teologiczne które trwały od 1855 do 1857 r. Po zakończeniu studiów trafił (1858) do klasztoru bernardynów w Górze Kalwarii, a następnie do kolejnego klasztoru w miejscowości Warta. W 1862 r. został przeniesiony najpierw do klasztoru w Kaliszu a następnie w Złoczowie, skąd na początku lutego 1863 r. wyprawił się do rodzinnego Zagłębia Dąbrowskiego. Tu, tuż po zwycięskiej bitwie o Sosnowiec (6/7 lutego 1863) w Dąbrowie Górniczej objął funkcję kapelana powstańczego oddziału dowodzonego przez Apolinarego Kurowskiego. Po klęsce miechowskiej staje się kapelanem w oddziale Teodora Cieszkowskiego.
Po upadku Powstania Styczniowego przebywał od końca 1864 r. na emigracji. Początkowo w Bawarii, następnie w Szwajcarii i Włoszech, skąd dwukrotnie udał się na pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Swoje powstańcze dzieje opisał w pamiętniku wydanym w 1868 r. w Paryżu przez Agatona Gillera we wspólnym tomie p.t. „Polska w walce: Zbiór wspomnień i pamiętników z dziejów naszego wyjarzmiania”. Jako emigrant tułał się po Europie, by w końcu trafić do Galicji. W 1871 r. był wikarym w Lubaczowie a następnie w Busku. Potem kolejno przebywał, także jako wikary w Oleszycach (1872), Opryłowcach (1874), Skałacie (1875) i Jeziernej (1879). Do Pistynia trafił po raz pierwszy jako administrator tej parafii w 1880 r., opiekując się jednocześnie kościołem w Jabłonowie. Kolejnymi miejscami jego posługi kapłańskiej były Mariampol (1881) i Kaczanówka (1885). Ostatecznie, w 1888 r. otrzymał funkcję proboszcza w Pistyniu i sprawował ją tu aż do swojej śmierci. W Pistyniu 4 marca 1905 r. obchodził symbolicznie jubileusz 50-lecia kapłaństwa.
Po nagłej i krótkiej chorobie zmarł w wieku 74 lat 7 grudnia 1905 r.
Został pochowany u wejścia do kościoła rzymskokatolickiego w Pistyniu, w którym przez 17 lat pełnił funkcję gospodarza jako proboszcz miejscowej parafii. Jego grób został zniszczony, razem z cmentarzem i spalonym kościołem w czasie ludobójstwa w 1943.
WB
Źródła:
- Staszel J. – Bitwa miechowska 17 II 1863 r. w relacji pamiętnikarskiej Kazimierza Girtlera, Rocznik Biblioteki PAN w Krakowie, rok XV (1969)
- Kulpiński J.- Od miasteczka Bodzentyn do wsi Kutery… Miej.-Gmin. Bibl. Publ. w Bodzentynie, 2012
- Ojczyźnie naszej, Polsce, bądźmy wierni. Bitwa miechowska 17 lutego 1863 roku w relacjach uczestników powstania styczniowego i świadków zniszczenia miasta, wybór i redakcja Maria Słuszniak, ilustracje Marek Hołda, Miechów 2018.
- https://genealogia.okiem.pl/powstaniec-styczniowy/70209/serafin-szulc
