Był szewcem w Krakowie. Po przybyciu do ojcowskiego obozu powstańczego został zapisany i przyjęty do oddziału kosynierów. Walczył z Rosjanami w bitwie miechowskiej 17 lutego 1863 r. a po rozproszeniu oddziału po przegranej przedostał się do Krakowa. Powtórnie udał się do walki w oddziale Mariana Langiewicza po jego mianowaniu na dyktatora powstania. Walczył pod Chrobrzem i Grochowiskami. W tej ostatniej bitwie (18 marca 1863 r.) został ranny i ujęty przez Rosjan. Wyrokiem sądu wojennego został skazany na dwa lata ciężkich robót na Syberii. Powrócił prawdopodobnie wcześniej, gdyż jego nazwisko figuruje w wykazach księdza Ludwika Ruczki poddanych austriackich jacy mają być zwolnieni i przekazani do Galicji.
WB
Źródła:
- Staszel J. – Bitwa miechowska 17 II 1863 r. w relacji pamiętnikarskiej Kazimierza Girtlera, Rocznik Biblioteki PAN w Krakowie, rok XV (1969)
- Gazeta Lwowska 14.11.1866
- https://genealogia.okiem.pl/powstaniec-styczniowy/51469/ludwik-regulski
