Urodził się 6 grudnia 1883 r. w Miechowie jako syn Wincentego i Franciszki z Czarneckich. Ukończył gimnazjum filologiczne w Kielcach (1905 r.), po czym 23 września wstąpił do Zgromadzenia Księży Misjonarzy i tam studiował filozofię i teologię. 3 maja 1908 r. został w Krakowie wyświęcony na kapłana. Był prefektem w Małym Seminarium Arcybiskupim we Lwowie (1908-1910), a następnie wikariuszem w parafiach w Nowym Milatynie (1910-1911) i Witkowie Nowym (1911-1912). Za zgodą władz zakonnych w 1912 r. zmienił obrządek na ormiański Został dyrektorem Ormiańsko-katolickiego Zakładu Naukowo-Wychowawczego dla Chłopców im. arcybiskupa Izaaka Isakowicza w Czerniowcach. W 1915 r. był wikariuszem parafii katedralnej archidiecezji lwowskiej obrządku ormiańskiego.
W czasie I wojny światowej 1 września 1915 r. przydzielony do Legionów Polskich, pełnił funkcje kapelańskie w II Brygadzie. 1 stycznia 1916 r. objął stanowisko kapelana 3 Pułku Piechoty Legionów Polskich i z tym też dniem został mianowany urzędnikiem wojskowym IX rangi (kpt.). Uczestniczył w działaniach wojennych w Besarabii i na Wołyniu. 20 kwietnia 1916 r. kontuzjowany, w maju i czerwcu tego roku przebywał w szpitalu I Brygady, a od 1 maja 1917 r. równocześnie z funkcją kapelana 3 Pułku Piechoty LP sprawował ją w szpitalu fortecznym nr 3 w Warszawie.
Po kryzysie przysięgowym służył w Polskiej Sile Zbrojnej. Od 14 sierpnia do 15 grudnia 1917 r. był kapelanem w obozie internowanych legionistów w Szczypiornie. Od 15 grudnia 1917 do 20 kwietnia 1918 r. kapelan przy batalionie rekrutów w Ostrowi Mazowieckiej, następnie w tamtejszej Szkole Podchorążych Piechoty. Funkcję tę sprawował aż do 1 stycznia 1919 r. Skierowany 1 lutego do armii gen. Józefa Hallera we Francji, był początkowo superiorem 3 Dywizji Piechoty w Wogezach (15 lutego-30 kwietnia 1919), kapelanem przy centrum instrukcyjnym w Lessay (do 10 czerwca), kapelanem w baonach detaszowanych w Ambronay, Is-her (?), Tolle, Bourg prés Langres i St. Dorier (od 10 czerwca 1919). W 1920 r. powrócił z Francji do kraju. Na własną prośbę 1 lipca 1921 r. przeniesiony do rezerwy. W 1921 r. Sztab Generalny rozpatrywał możliwość jego przydziału do wojsk Litwy Środkowej.
Od 1922 r. był administratorem parafii ormiańskiej w Brzeżanach, gdzie odnowił tamtejszą świątynię. Od 1934 r. był kanonikiem gremialnym kapituły ormiańskiej we Lwowie (od 1933 r.), objął wówczas funkcję dyrektora banku Mons Pius.
Od 1934 r. był sędzią i egzaminatorem prosynodalnym, archiwariuszem Kurii Arcybiskupiej obrządku ormiańskiego we Lwowie oraz kuratorem ormiańskiego muzeum diecezjalnego.
Należał do władz Archidiecezjalnego Związku Ormian we Lwowie.
Po kampanii 1939 r. i zajęciu Lwowa przez Sowietów w kwietniu 1940 r. został aresztowany i osadzony w więzieniu na „Brygidkach”. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w nocy na 25 czerwca 1941 r. uwolniony przez mieszkańców Lwowa. W 1942 r. uległ częściowemu paraliżowi. 26 listopada 1945 r. ponownie aresztowany przez Sowietów. Oskarżony o wrogość wobec władzy sowieckiej i inne przestępstwa o charakterze „kontrrewolucyjnym”, skazany 9 marca 1946 r. na 10 lat łagrów, konfiskatę mienia oraz pozbawienie praw publicznych na pięć lat. Ciężko chory, po dwóch zawałach, niezdolny do czynnej pracy duszpasterskiej, zwolniony z łagru i w maju 1948 r. ekspatriowany do Polski. Pośmiertnie (9 sierpnia 1994 r.) zrehabilitowany przez władze Ukrainy. Podjął działalność duszpasterską jako kapelan szpitalny w Międzylesiu koło Bystrzycy Kłodzkiej.
Zmarł 25 października 1957 r. w Międzylesiu. Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Miechowie.
Odznaczony trzykrotnie Krzyżem Walecznych oraz Expositorium Canonicale.
WB
Źródła:
- Mrożkiewicz J. – Cmentarz parafialny w Miechowie, Kraków 2007
- https://ordynariat.wp.mil.pl/
- https://geneteka.genealodzy.pl/
- https://wiki.ormianie.pl/
