– Walczący w bitwie miechowskiej
W obozie ojcowskim był jednym z dowódców w oddziałach kosynierów. Walczył z Rosjanami w bitwie miechowskiej 17 lutego 1863 r. a potem przedostał się w rodzinne strony do ziemi kaliskiej i tam sformował własny oddział. Otoczony 15 czerwca 1863 r. przez przeważające siły Rosjan pod Lututowem został zdziesiątkowany. Sam Antoni Korytyński poległ.
Staszel
Miał pseudonim Dzik. Był człowiekiem doświadczonym w działaniach zbrojnych – był uczestnikiem powstania poznańskiego 1848 r. po którym udał się na emigrację. Po powrocie do kraju został zesłany do Orenburga (1851-1858). Przed powstaniem był urzędnikiem w Warszawie, jednocześnie pełnił obowiązki wydziałowego organizacji miejskiej, a w czerwcu i lipcu krótko wchodził w skład
Wpisany do rejestru powstańców obozu ojcowskiego. Walczył w bitwie miechowskiej 17 lutego 1863 r. Został ujęty przez Rosjan. Dalsze jego losy nie są znane
WB
Źródło:
Staszel J. – Bitwa miechowska 17 II 1863 r. w relacji pamiętnikarskiej Kazimierza Girtlera, Rocznik Biblioteki PAN w Krakowie, rok XV (1969)
Syn rolnika z Krzeszowic urodzony 2 września 1833 r. Po zgłoszeniu się do obozu powstańczego w Ojcowie został przyjęty do 1 plutonu oddziału kosynierów. W bitwie miechowskiej 17 lutego 1863 r. dostał się do niewoli i został zesłany na Sybir. Przebywał w mieście Orzeł w rotach aresztanckich. Po interwencji najprawdopodobniej księdza Juliana
Urodził się 28 listopada 1836 r. w Ratzersdorf jako syn Leona lekarza. Cała rodzina przeniosła się do Sanoka. W czasie wybuchu powstania styczniowego Maurycy był urzędnikiem w Sanoku. Razem z Bratem Filipem postanowili wyruszyć do powstania. Zgłosili się w początkach lutego 1863 r. do obozu powstańczego w podkrakowskim Ojcowie. Maurycy został przyjęty
Urodził się w Krakowie 30 listopada 1837 r. Z zawodu był murarzem. W czasie powstania styczniowego był żołnierzem armii austriackiej. Na wieść o wybuchu powstania zdezerterował z wojska i przedostał się do obozu powstańczego w Ojcowie. Tu został przyjęty do oddziału a jako wyszkolonego wojskowo mianowano go sierżantem. Walczył z Rosjanami w
W wykazach przyjętych do oddziału kawalerii widnieje jako posiadający siwego konia, pałasz i pistolet. Walczył w bitwie miechowskiej 17 lutego 1863 r. w oddziale Ludwika Miętty-Mikołajewicza W I Pułku Kawalerii w obozie w Ojcowie w dniu 10.2.1863.
WB
Źródła:
AP Kielce zesp. 26, sygn. 1 (Naczelnik Wojenny Powiatów Olkuskiego i Miechowskiego), s. 19 – Skład
Urodził się w Słomnikach w rodzinie stolarza. Był w Miechowie czeladnikiem rzeźniczym. Na wieść o wybuchu powstania przedostał się do ojcowskiego obozu powstańczego. Walczył z Rosjanami w bitwie miechowskiej 17 lutego 1863 r. a po klęsce przedostał się do Krakowa. Tam niestety po kilu dniach został zatrzymany przez policję austriacką i osadzony
Urodził się w Tarnowie. Przed powstaniem pracował na własnym gospodarstwie rolnym pod Tarnowem. Na wieść o powstaniu dotarł do obozu wojskowego w Ojcowie. Walczył w bitwie miechowskiej 17 lutego 1863 r. Po przegranej powstańców przedostał się do Obozu Langiewicza i pod jego dowództwem walczył pod Pieskową Skałą, Skałą Chrobrzem i Grochowiskami. Potem
Uczeń z Krakowa. W ojcowskim obozie powstańczym został przyjęty do oddziału Żuawów Śmierci. Walczył w bitwie miechowskiej 17 lutego 1863 r. Po klęsce udało mu się szczęśliwie powrócić do Krakowa.
WB
Źródło:
Staszel J. – Bitwa miechowska 17 II 1863 r. w relacji pamiętnikarskiej Kazimierza Girtlera, Rocznik Biblioteki PAN w Krakowie, rok XV (1969)
Strona utworzona przy wsparciu finansowym
Starostwa Powiatowego w Miechowie oraz Gminy i Miasta Miechów.
