Urodził się 26 marca 1912 r. w Nikolsku w okręgu usuryjskim na Syberii jako syn Apoloniusza i Wiktorii ze Szczepańskich. Rodzinie udało się powrócić do kraju dopiero po 1922 r. Zamieszkali w Ciszowicach. Apoloniusz po ukończeniu szkoły powszechnej zgłosił się jako ochotnik do krakowskiego 8 pułku ułanów. Po odbyciu szkolenia został przeniesiony do 9 pułku strzelców konnych w Grajewie. Tam ukończył szkołę średnią uzyskując dyplom dojrzałości. Ukończył też tam szkołę podchorążych i pozostał w wojsku jako żołnierz zawodowy. Uzyskał stopień podporucznika i w tej randze walczył w wojnie obronnej 1939 r. Po zakończeniu kampanii wrześniowej szczęśliwie powrócił do rodziny mieszkające w Radomiu. Tu włączył się w działania zarówno bojowe jak i organizacyjne Batalionów Chłopskich, których został komendantem. Przyjął pseudonim Strzemię. Przeniósł się do rodziny mieszkającej w miechowskim. Pod koniec wojny ukończył specjalny kurs dla dowódców kompanii organizowany przez Armię Krajową w której struktury wszedł na mocy porozumienia organizacyjnego. Działał w składzie III batalionu 106 dywizji piechoty i otrzymał rozkaz rozszerzenia swojego plutonu do rozmiarów kompanii. Kompania ta składała się z trzech plutonów, sekcji przeciw pancernej, konnej oraz plutonu sanitarnego. Większość żołnierzy tej kompani równolegle działała w Batalionach Chłopskich, które nie zaprzestały działalności, a nawet w listopadzie 1944 r. dzięki członkom BCh utworzono pułk rezerwowy AK krypt. Restauracja. Stany nowoutworzonej kompanii znajdowały się w miejscowościach Witowice, Cieplice, Rzeżuśnia, Chobędza, Kamienice, Maków, Szarkówka, Wierzchowisko Poręba Górna.
Po wyzwoleniu Apoloniusz pozostał w Miechowie i bliski organizacji człopskiej został czołowym działaczem PSL. Z racji odbywających się przygotowań do wyborów i walki pomiędzy frakcjami i partiami działacze PSL narażeni byli na szereg szykan ze strony władz i policji politycznej czyli Urzędu Bezpieczeństwa. Taki działaczem był też ówczesny dyrektor odlewni żeliwa w Charsznicy inż. Stefan Miłkowski.
1 sierpnia 1946 r. odbywało się w Miechowie posiedzenie Rady nadzorczej Spółdzielni Związku Samopomoc Chłopska. Apoloniusz Józefowicz i Stefan Miłkowski około godz. 23 wracali do budynku spółdzielni mieszczącego się przy ul. Macieja Miechowity. Na rogu Rynku zostali ostrzelani przez zaczajonych sprawców. Stefan Miłkowski zginął na miejscu natomiast rannego Józefowicza przewieziono do szpitala, jednak pomimo interwencji lekarskiej zmarł po kilu godzinach.
Pogrzeb jaki został odprawiony był swoistego rodzaju demonstracją zrealizowaną przez mieszkańców Miechowa. Apoloniusz Józefowicz został pochowany na miechowskim cmentarzu parafialnym.
WB
Źródła:
- Radomski M. – Felicja Grzywnowicz „Litwinka”, na tle dziejów olkuskiej i miechowskiej konspiracji. Ilcusiana” 2018, nr 18, s. 87-108
- Mrożkiewicz J. – Cmentarz parafialny w Miechowie, Kraków 2007
- https://polskiemiesiace.ipn.gov.pl/mie/wszystkie-wydarzenia/styczen-1947/ofiary-terroru/112610,Ofiary-terroru.html
- https://plus.dziennikpolski24.pl/granaty-falsz-i-morderstwa/ar/c15-15410063
- https://dziennikpolski24.pl/znikali-bez-sladu/ar/1578348
