Urodził się 4 lutego 1839 r w Szydłowie jako syn Wojciecha i Anny Stojanowskiej. Ojciec jego był Radcą Honorowym, Asesorem Trybunału, p.o. Podsędka Sądu Pokoju okręgu Kieleckiego. W 1857 r. ukończył gimnazjum w Kielcach. Przed powstaniem był urzędnikiem Komisji Skarbu w Warszawie. Do organizacji patriotycznej należał od 1859 r. W 1861 wyjechał do Włoch, gdzie przeszedł kurs Polskiej Szkoły Wojskowej w Genui i Cuneo. W 1862 kierował organizacją województwa krakowskiego. 21 stycznia 1863 r. przygotował nieudany wypad na Kielce. Pomagał Apolinaremu Kurowskiego organizować oddziały powstańcze gromadzące się w Ojcowie w dolinie Prądnika, brał udział w bitwie w Sosnowcu i wyprawie na Miechów. Potem jako komisarz Rządu Narodowego wysłany był do obozu Langiewicza. Brał udział w bitwie pod Pieskową Skałą, Skałą, Chrobrzem, Grochowiskami. Po powrocie do Krakowa był internowany przez Austriaków. W randze kapitana przydzielony do sztabu gen. Józefa Wysockiego. Brał udział w bitwie pod Radziwiłłowem.
Po klęsce powstania początkowo przebywał na emigracji, kształcąc się w Heidelbergu, Zurychu i Wiedniu. Przeniósł się do Galicji, gdzie odgrywał następnie wybitną rolę w życiu społecznym i gospodarczym. Był pionierem spółdzielczości i prezesem stowarzyszeń zarobkowych i gospodarczych. W 1867 osiadł w Gorlicach i pełnił funkcję naczelnika Banku Włościańskiego, burmistrza miasta Gorlic.
W 1874 przeniósł się do Lwowa. Został Prezesem Banku Związkowego (od 1902), Związku Stowarzyszeń Zarobkowych i Gospodarczych, radnym miasta Lwowa, prezesem towarzystwa Miejskie Ochronki Chrześcijańskie, prezesem sekcji balneoprzemysłowej Krajowego Związku Zdrojowisk i Uzdrowisk we Lwowie. Od 1893 po śmierci brata przejął dwór w Żarnowcu (który w 1903 został przekazany jako dar narodu Marii Konopnickiej).
Zakładał wraz z innymi Towarzystwo Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego z 1863/64 roku. Od 1904 był wiceprezesem a od 1912 prezesem tego związku. W 29.8.1914 brał udział w uroczystości poświęcenia sztandaru oddziałów strzeleckich ze Lwowa wychodzących do boju. Wygłosił tam podniosłe przemówienie. 26 grudnia 1919 r. uczestniczył na Zamku Królewskim w Warszawie w Zjeździe delegatów Stowarzyszeń Weteranów roku 1863 ze wszystkich dzielnic Polski i zaproszonych gości ze sfer wojskowych. W wykazie weteranów Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych figurował pod nr II-762. 1923 jako doktor honorowy Uniwersytetu Jana Kazimierza w Lwowie. Zmarł 30 grudnia 1926 r. we Lwowie i został pochowany na cmentarzu Łyczakowskim.
WB
Źródła:
- Zieliński S. – Bitwy i potyczki 1863-1864, Rapperswil 1913
- Białynia-Chołodecki J. –Pamiętnik powstania styczniowego w pięćdziesiątą rocznicę wypadków: wznowienie „Księgi Pamiątkowej” tegoż samego autora wydany staraniem Komitetu Obywatelskiego we Lwowie r. 1904Nicieja S., Cmentarz Łyczakowski we Lwowie …
- CDIAL 195-1-58 (Zbiory Tadeusza Sauczeya – rkps)
- Gazeta Narodowa 23.1.1891
- Święcicki J. A., Weterani 1863 r. – Narodowi! Warszawa, Sgł. u Gebethnera i Wolffa, 1920
- Grabiec Jan, Rok 1863, wyd. Poznań 1913 – w pięćdziesiątą rocznicę powstania…
- CDIAL 195-1-79, Towarzystwo Weteranów, wnioski (rkps)
