Urodził się w Rzeszowie 4 listopada 1905 r. jako syn Jana Pęckowskiego i Stanisławy z Kasiewiczów. Ojciec Jan Pęckowski był nauczycielem w gimnazjach i innych szkołach średnich w Krakowie, Rzeszowie i Chrzanowie a także wielkim społecznikiem
Zbigniew Pęckowski studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim; odziedziczywszy talent malarski po swej matce Stanisławie, zaczął też studia malarskie, które jednak przerwał, choć potem nieraz sięgał po pędzel czy pastele i pozostawił sporo obrazów, głównie pejzaży Tatr i Beskidów, choć także rodzinnych portretów, starych kościółków i kościoła miechowskiego. Po ukończeniu w 1928 roku Wydziału Prawa i zdanym egzaminie adwokackim, zjawił się w Miechowie, gdyż akurat tu krakowska Rada Adwokacka wyznaczyła mu siedzibę wykonywania zawodu. Tu poznał swoją Halinę Fidelównę z którą wziął ślub w 1936 roku.
Po wybuchu wojny nadal prowadził kancelarię adwokacką i jednocześnie związał się z tajną organizacją Związek Obrońców Rzeczypospolitej. Kiedy w marcu 1943 r. po wielkiej wsypie, rozpoczęły się w Miechowie coraz liczniejsze aresztowania przez gestapo mieszkańców miasta podejrzewanych o przynależność do ruchu oporu lub o współpracę z nim, część osób zdołała uciec, wielu zostało aresztowanych. Wśród tych drugich znalazł się Zbigniew Pęckowski, aresztowany 17 marca pod zarzutem finansowania i kolportowania prasy konspiracyjnej. Po przesłuchaniach w areszcie w Miechowie a potem na Montelupich w Krakowie, połączonych m. in. z wieszaniem za wykręcone ręce u sufitu i biciem, 15 czerwca 1943 roku został wywieziony transportem do Konzentrationslager Auschwitz.
Tam spędził jako więzień nr 124748 z naszywką „P” w czerwonym trójkącie na pasiaku ponad rok pracując jako pielęgniarz (pfleger) w szpitalu obozowym. Pod koniec 1944 roku razem z innymi więźniami został przewieziony do obozu Oranienburg-Sachsenhausen, a następnie przez obóz w Stuttgarcie do Dory, strasznego obozu koło Nordhausen w Turyngii. Tam został uwolniony przez aliantów w kwietniu 1945 roku. Po pobycie w szpitalu amerykańskim i pełnieniu przez jakiś czas funkcji sędziego międzynarodowego sądu obozowego, po krótkiej rozterce czy jechać na Zachód czy wracać do kraju, zdecydował wrócić do domu, do żony i małej córeczki. 27 lipca 1945 roku był już z powrotem w Miechowie.
Swoje przeżycia wojenne spisał i wydał w 1974 r. jako książkę „Dobre komando”. Po wojnie Zbigniew Pęckowski wrócił do zawodu adwokata i wykonywał go aż do emerytury, na którą przeszedł w 1977 roku. Już w latach 40-tych ujawniły się zainteresowania historyczne Zbigniewa Pęckowskiego. Historią Miechowa i jego okolic zainteresował się po zetknięciu z „Liber beneficiorum” Jana Długosza. Po kilkunastu latach ciągłych studiów ukończył ogromną, o charakterze naukowym monografię Miechowa „Miechów – studia z dziejów miasta i ziemi miechowskiej do 1914 roku”. książka została wydana w 1967 r. Oprócz „Miechowa” pozostawił kilka mniejszych prac; ich maszynopisy znajdują się w zbiorach między innymi Biblioteki Jagiellońskiej, Biblioteki Narodowej w Warszawie, Biblioteki KUL w Lublinie
Pozostawił w maszynopisie swa trzecią książkę „Dzieje ziemi miechowskiej do końca XVIII wieku”. Praca ta została wydana dopiero po jego śmierci pod tytułem „Ziemia Miechowska”.
Miechów odwdzięczył się mu nadaniem jednej z ulic jego imienia (podobnie jak Chrzanów jego ojcu). Jego imię nosi koło PTTK w Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Kościuszki.
Za życia był odznaczany różnymi odznaczeniami np. odznaki za zasługi dla Ziemi Krakowskiej i Kieleckiej, Złota Odznaka PTTK, Złota Odznaka ZPP, medal 30-lecia, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski itp.
Zmarł w Miechowie 3 października 1980 r. i został pochowany na cmentarzu parafialnym w pierwszym sektorze.
WB
Źródła:
- Red. Barczyński W., Piwowarski St. – Ziemia Miechowska moja mała ojczyzna, Miechów 2010
- 1163.miech.pl
