Urodził się 26 listopada 1913 r. w Uniejowie Rędziny (pow. Miechowski) jako syn Franciszka i Joanny z d. Warchala. Powołany do wojska został w armii i służył w artylerii. Walczył w obronie Warszawy i Dęblina, a później, po napaści sowietów na Polskę 17 września rozpoczął samodzielnie walkę z ostrzału artyleryjskiego na sowieckie lotnictwo, które z udziałem wojsk pancernych atakowało wojsko polskie. Atak lotniczy miał na celu uniemożliwić ewakuację jednostek WP za granicę. Następnie na rozkaz władz wojskowych, Dziubek ukrył broń artyleryjską zakopując w lasach by nie dostała się w ręce wroga. Nie widząc możliwości dalszej walki powrócił do rodzinnej miejscowości.
Na terenie powiatu miechowskiego działała komórka Tajnej Armii Polski, której komendantem był Mieczysław Danecki ps. Bogdaniec. To on zwerbował do działalności podziemnej ppor artylerii p. lotniczej Czesława Dziubka. Zaprzysiężony przyjął pseudonim Hardy.
Hardy jako organizator struktur TAP w terenie nawiązał kontakt z samodzielną grupą konspiracyjną w Przysiece pod dowództwem „Dzięcioła” Stanisława Zynka włączając ich do placówki Charsznickiej „Chaber” później „Czajka” do momentu powstania placówki „Kozłów”, w której po przekształceniu w AK i awansowaniu na stopień kapitana, został dowódcą samodzielnej jednostki 5 kompanii o kryptonimie Kozica II batalionu 112 pułku w 106 dywizji piechoty AK „Dom” pod dowództwem generała Nieczuja-Ostrowskiego ps. Tysiąc.
W skład kompanii „Hardego” (zbudowanej na bazie placówki „Mors”- Marcinowice) wchodziły 3 plutony:
1-pluton – d-ca. st. sierż. Roman Krzemień ps. Roch, zastępca „Głuszec” Szczepaniak,
2-pluton – d-ca. plut. Tomasz Cichopek ps. Cichacz, następnie sierż. Józef Żerocha ps. Żubr, zastępca „Zawieja” Wroński,
3-pluton – d-ca. plut. Jan Niedzica ps. Wróbel, po sierż. Józefie Żerocha, zastępca „Kurek” Słomka. III – „Ryś”- st.sierż. Jan Chećko ps. „Pomidor, „Puls” obejmujący placówkę Rzędowice.
Czesław Dziubek po wyzwoleniu został aresztowany i siedział w więzieniu UB w Miechowie. Wywieziony do lasu na likwidację, przez samą egzekucją uciekł. Ukrywał się w Sopocie i następnie z bratem Augustynem i siostrą Marysią (też żołnierzami AK) w rezydencji gen. Kazimierza Sosnkowskiego w Porażynie.
Tam właśnie postanowili się ujawnić nowej władzy. Ostatnią misją już po ujawnieniu się Hardego i jego brata Augustyna był w 1947 roku przerzut Premiera Stanisława Mikołajczyka na zachód.
Kapitan „Hardy” zmarł 11 lipca 1978 r. w Wejherowie i tam został pochowany.
Został odznaczony: Krzyżem Walecznych, Medalem Zwycięstwa i Wolności oraz Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy.
Źródła:
- Łukasz Grzywacz-Świtalski; Z walka na Podkarpaciu; Instytut Wydawniczy PAX; Warszawa 1971
- Nieczuja-Ostrowski B. – Inspektorat AK „Maria „ w walce, t 2, Elbląg 2007
- https://www.super-polska.pl/id?id_artykulu=13688&By%C5%82_jednym_z_Niez%C5%82omnych_!
- https://www.24ikp.pl/skarby/ludzie/rp1944/d/dziubek_czeslaw/art.php
