Urodził się 2 października 1845 r. w Kaczynie w parafii Daleszyce w kieleckim jako syn Grzegorza i Józefy z d. Stępień. Ojciec jego był kowalem w Kaczynie i jednocześnie posiadał gospodarstwo rolne. Jan praktykował u ojca w warsztacie i kiedy wybuchło powstanie szybko włączył się w działania spiskowe. Wszedł w skład oddziału Mariana Langiewicza (był tam razem z Ludwikiem Jurkowskim) i w bitwie w Małogoszczu został ranny. Trafił do szpitala skąd Rosjanie wzięli go do więzienia w Chęcinach, a potem przenieśli do Kielc. Wyrokiem sądu wojennego został skazany na zesłanie w głąb Rosji. Na zesłaniu przebywał 5 lat. Po powrocie z zesłania zamieszkał w Kielcach, pracował w fabryce, a potem jako fryzjer. Był trzykrotnie żonaty. W 1930 r. został odznaczony Medalem Niepodległości. Zmarł 12 listopada 1934 r. w Kielcach. Jego grób został wchłonięty przez pochówki wojenne 1939 r.
WB
Źródła:
- Sadowski R. – Od kowala do Hubala, Pierzchnica 2021
- Monitor Polski 260/1930
- https://genealogia.okiem.pl/powstaniec-styczniowy/76208/jan-lubieniecki
- https://genealogia.okiem.pl/zdjecie/304458
