Urodził się w Warszawie 10 czerwca 1841 r. Powołany został do carskiego wojska, ale kiedy wybuchło powstanie zdezerterował i przyłączył się do organizowanego w ojcowie obozu powstańczego. Walczył w Sosnowcu 6 lutego i 17 lutego w Miechowie. Po przegranej razem z innymi rozbitkami trafił do Krakowa, gdzie po kilku dniach ujęli go Austriacy i osadzili w areszcie. Osadzono go na internowanie i miał być przewieziony do Ołomuńca lub Igławy. W trakcie transportu udało mu się uciec. Wtedy przyłączył się do oddziału majora Andrzeja Łopackiego i Dionizego Czachowskiego. Walczył u ich boku pod Grabowcem (15 kwietnia 1863 r.), Stefankowem (22 kwietnia 1863 r.) i Ratajami (11 czerwca 1863 r.) gdzie lekko ranny w prawe ramie i prawy bok dostał się do niewoli rosyjskiej. Osadzony przez sąd wojenny został skazany na 12 lat ciężkich robót na Syberii w kopalni w Nerczyńsku. Po ogłoszeniu amnestii 17 1867 r. udało mu się powrócić do kraju. Zamieszkał we Lwowie i pracował jako łaziebny w szpitalu. 29 lutego 1892 r. podpisał deklaracje wstąpienia do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy uczestników powstania polskiego z roku 1863/4 r. Zmarł we Lwowie w 1917 r. i został pochowany na cmentarzu Łyczakowskim.
WB
Źródła:
- Staszel J. – Bitwa miechowska 17 II 1863 r. w relacji pamiętnikarskiej Kazimierza Girtlera, Rocznik Biblioteki PAN w Krakowie, rok XV (1969)
- Białynia-Chołodecki J. –Pamiętnik powstania styczniowego w pięćdziesiątą rocznicę wypadków: wznowienie „Księgi Pamiątkowej” tegoż samego autora wydany staraniem Komitetu Obywatelskiego we Lwowie r. 1904.
- CDIAL 195-1-79, Towarzystwo Weteranów, wnioski
- https://genealogia.okiem.pl/powstaniec-styczniowy/72177/wladyslaw-roziecki
